Utkane z codziennych doświadczeń szkolnych

W teatrze nie tylko występują aktorzy, ale również lalki poruszane przez aktora‑lalkarza, który też często użycza lalce swojego głosu.  Animator przeważnie jest ukryty za parawanem, jednak często występuje razem lalką na scenie. Uczniowie klasy 4b zaprojektowali i wykonali lalki do inscenizacji wybranych przez siebie baśni. Na szkolnych scenach królowały kukiełki i pacynki. Kukiełki były umieszczone na kiju i poruszane przez ukrytych aktorów. Z kolei pacynki to lalki teatralne nakładane na dłoń jak rękawiczka i poruszane palcami aktora.  Wcielili się też w role animatorów i użyczali bohaterom swojego głosu. Dzięki zajęciom teatralnym uczniowie poznali wybraną formę teatralną- teatr lalek. Projektując aktorów-lalki, rozwijali wyobraźnię, inwencję twórczą. Kształtowali także postawę otwartości i śmiałości poprzez odtwarzanie ról, a także doskonalili umiejętności pozawerbalnego porozumiewania się. Zajęcia teatralne bardzo spodobały się uczniom.

Teatr łączy w sobie wiele dziedzin twórczości artystycznej: literaturę, muzykę, taniec, ruch sceniczny, plastykę i technikę. Uczniowie, przygotowując przedstawienie dla swoich rówieśników, najpierw czytali tekst baśni, następnie wypisywali bohaterów i dzielili się rolami, tworzyli scenariusz, projektowali postaci i scenę teatralną. Z pewnością dzięki temu na dłużej zapamiętają treść baśni. Olbrzymią wartością edukacyjną teatru jest nauka pracy w zespole, poczucie dyscypliny i szacunku do pracy innych. Uczeń uświadamia sobie, że stanowi część większej całości, a sukces jest zależny również od niego.  Z tego powodu czwartoklasiści z zaangażowaniem pracowali, słuchali się wzajemnie, dzielili pomysłami i wspólnie ustalali przebieg widowiska. Jedynie indywidualnie odpowiadali za kukiełkę, którą poruszali i udzielali jej głosu. Warto podkreślić, że zabawa w teatr oddziałuje na sferę emocjonalną, sprzyja ćwiczeniu wyrażania uczuć, wspomaga spontaniczną aktywność, a także usprawnia komunik...

Uczniowie odnajdywali w sobie potrzebę zachowań kreatywnych w celu zrozumienia, że teatr jest czymś bliskim, zrozumiałym i dostępnym, a jednocześnie pociągającym i pełnym uroku.  Odczuwali, iż to, co stwarzali na scenie, wynika z ich wyobraźni, która jest niewidzialna tak długo, dopóki jesteśmy bierni. Motorem działania jest ciekawość i radość tworzenia. Uczniowie uczyli się czytać z podziałem na role, oddając nastrój, przeżycia bohaterów.  Wypowiadali tekst modulując odpowiednio głosem. Podejmowali prace związane z projektowaniem sceny i oświetleniem. Dokonywali wyboru rekwizytów. Projektowali i wykonywali kukiełki. Uczniowie samodzielnie przygotowali scenę, kukiełki, podzielili się rolami, zaprojektowali scenografię, a także sfilmowali działania. Praca nad tworzeniem spektaklu teatralnego dostarczyła okazji do rozwoju emocjonalnego i społecznego uczniów.

Teatr kukiełkowy łączy literaturę, muzykę, ruch sceniczny i plastykę. Z tego powodu może być naszym sprzymierzeńcem w rozładowywaniu nagromadzonych emocji, przyswajaniu postaw moralnych przez naszych podopiecznych. Zabawa w teatr sprawia, że prezentowane treści na dłużej pozostają w pamięci naszych uczniów.  Ponadto uczy obserwacji i rozwija zainteresowania. Ćwiczy poprawną dykcję.